Nowa Urbanistyka

Pogłębiający się w Polsce chaos przestrzenny jest faktem niezaprzeczalnym. Zbyt często zabudowa rozwija się w sposób bezplanowy, rozlewając się na przedmieściach z wykorzystaniem zastanych podziałów rolnych, wymuszając nieekonomiczne koszty doprowadzenia infrastruktury oraz transportu. Duża ilość odizolowanych zamkniętych osiedli mieszkaniowych, centrów handlowych i biurowców przypomina amerykańskie rozciągnięte przedmieścia. Tak jak szereg zjawisk kulturowych, z zachodu przywędrowało do Polski zjawisko suburbanizacji. Widać już, jak trend ten wpływa na dewaluację centrów miast, coraz częściej wymagających rewitalizacji, zakorkowanie arterii dojazdowych… Osłabia siłę gospodarczą miast, przynosząc pogorszenie jakości życia mieszkańców. Sam problem suburbanizacji czy degradacji przestrzeni miast nie jest jednak nowy. Od kilkudziesięciu lat mierzą się z nim architekci i urbaniści w Stanach Zjednoczonych oraz Europie. W wielu przypadkach ich inicjatywa wpłynęła w dużym stopniu na stosowaną przez władze miejską politykę przestrzenną. Przekonujące jest to, że z perspektywy czasu zasady zrównoważonej urbanistyki się sprawdziły.

Wydaje się, że projektowaniu urbanistycznemu w Polsce powinny przyświecać trzy kwestie – konieczność zapewnienia ładu i przeciwdziałania pewnej anarchii przestrzennej, troska o jakość środowiska przyrodniczego oraz jakość środowiska zamieszkania. Presja inwestycyjna związana z niedoborem mieszkań wciąż jest na tyle duża, że należy szukać rozwiązań realnie kształtujących trwały, zrównoważony rozwój, wzmacniających tożsamość przestrzeni i jakość życia mieszkańców.  Zrównoważona Urbanistyka ma kilka nurtów. Najbardziej znana wśród nich to tzw. „Nowa Urbanistyka” lub „Nowy Urbanizm” (New Urbanism), mając niezaprzeczalne zasługi w miastotwórczego projektowania, oraz w którym MAU posiada ponad 18 lat doświadczenia.